nyong koen kabeh nolak.
nyong koen kabeh nolak yen kawruhe wong desa dianggep kuno.
nyong koen kabeh nolak yen alam dianggep barang dagangan.
nyong koen kabeh nolak yen budaya mung go golek duit tok.
Mergo nyong koen kabeh ngerti, nek kali kotor, kebudayaan juga kotor. Nek alas gundul, crita rakyat juga gundul. Alam lan budaya kuwe sedulur kembar. Sing siji lara, sing siji melu lara.
Dadi kepimen dalane?
Tradisi kuwe dudu manisan sing dipajang nang toples ben awet. Tradisi kuwe wiji jagung. Nek ora ditandur nang lemah, ora disiram, ora diopeni, ya mung dadi pajangan sing akhire bosok.
Nanging gawe barang anyar tanpa oyot juga bahaya. Dadine layangan pedot. Mabur dhuwur tapi ora ngerti arep muleh nang endi.
Mula nyong koen kabeh milih dalan tengah: nganggo oyot, tapi tetep tuwuh.
Gawe kroncong tapi lirikke bahas ojek online.
Gawe film tapi ceritane sekang legenda lokal.
Gawe desain batik tapi warnane go anak muda.
Gawe pertanian tapi nganggo ilmu mbah karo teknologi anak.
Bangkitte Nusantara dudu go kangen karo Majapahit. Bangkitte kuwe pas nyong koen kabeh wani omong: “Nyong bisa. Sekang kene. Sekang tangan nyong.”
Mergo nyong koen kabeh ngerti siji bab penting: Crita nggawe bangsa ngerti awake. Musik nggawe bangsa nangis lan ngguyu bareng. Basa nggawe bangsa mikir. Seni nggawe bangsa ngimpi. Dadi kebudayaan kuwe dudu asesoris. Iki pondasi negoro.
Mulane nyong koen kabeh ngajak sapa bae. Sing nulis, sing nyanyi, sing ngajar, sing nyangkul, sing narik becak, sing dagang nang pasar, sing kuliah nang kutha, sing jaga adat nang desa. Ayo. Ora usah nunggu dana gedhe. Ora usah nunggu izin.
Gawe papan kebudayaan. Bisa nang teras omah. Bisa nang sanggar cilik. Bisa nang kolong jembatan. Bisa nang grup WhatsApp. Nang endi bae sing isih ana wong gelem ngrungokna, gelem gawe, gelem bareng-bareng.
